Γυμνάσιο Αρχαίας Ολυμπίας
 
 Το Γυμνάσιο Αρχαίας Ολυμπίας σας καλωσορίζει στο δικτυακό του τόπο!!

Στα πλαίσια του προγράμματος περιβαλλοντικής εκπαίδευσης που διενεργεί το σχολείο μας στα πλαίσια του σχολικού έτους 2002-2003, οι μαθητές φωτογραφίζουν την Ολυμπία και συλλέγουν πληροφορίες για την ιστορία της. Οι πληροφορίες που αφορούν τον αρχαιολογικό χώρο, προέρχονται από τα projects των μαθητών στα πλαίσια του προγράμματος Αγωγής Υγείας και είναι ακόμα δουλειά σε εξέλιξη.

Ο οικισμός της Αρχαίας Ολυμπίας

 

Στους δρόμους της Ολυμπίας

 

Το Δημαρχείο

 

 
-

Η εκκλησία

Το Ηρώο στο χώρο της εκκλησίας έχει την επιγραφή: Πραξιτέλης Κονδύλης, Ταγματάρχης Πεζικού. Έπεσεν 9-2-1941. Αλβανικόν Έπος: ένας από κείνους που ηρωικά πεσόντες το δημιούργησαν.

Το Δημοτικό Σχολείο
 

 

Ο σιδηροδρομικός σταθμός

 

 

 

 

Το Παλιό Αρχαιολογικό Μουσείο

Κέντρο Επαγγελματικής Κατάρτισης

 

πίσω στην αρχή της σελίδας

Ο αρχαιολογικός χώρος

 

Στην Δυτική Πελοπόννησο, στην κοιλάδα του Αλφειού και στους πρόποδες του Κρόνιου λόφου, ήταν το μεγαλύτερο και πιο δοξασμένο Ιερό, το Ιερό της Ολυμπίας, αφιερωμένο στο θεό Δία.

Η Ολυμπία πρωτοκατοικήθηκε γύρω στα 300 π.Χ. Οι κάτοικοι της εποχής εκείνης δημιούργησαν στους νότιους πρόποδες του Κρονίου μικρά ιερά αφιερωμένα σε διάφορες θεότητες. Η λατρεία του Δία πρέπει ν' άρχισε από τους Αιολείς οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στο χώρο του Ιερού γύρω στα 1200 π.Χ. Σύντομα η Ολυμπία εξελίχθηκε σε πανελλήνιο κέντρο και είχε στενές επαφές με την Ανατολή και τη Δύση.

Ο Δίας αρχικά λατρευόταν σ' ένα μικρό Άλσος, την Άλτη. Την γεωμετρική περίοδο υπήρχαν στην Άλτη μόνο βωμοί. Την Αρχαϊκή εποχή κτίζονται τα πρώτα οικοδομήματα. Την κλασσική εποχή τελειοποιούνται τα Ιερά ενώ κτίζεται ο μεγάλος ναός του Δία. Αυτό συνεχίζεται και την ελληνιστική εποχή. Στα ρωμαϊκά χρόνια γίνονται κυρίως επισκευές και κτίζονται λίγα νέα κτίρια. Την ίδια εποχή, άρχισε και η παρακμή του Ιερού, η οποία δέχθηκε νέο πλήγμα στα χρόνια του Θεοδοσίου, ο οποίος καταργεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες επειδή τους θεωρούσε ειδωλολατρικούς. Η καταστροφή συνεχίζεται με δύο νέους σεισμούς, οι οποίοι καταστρέψαν το Ιερό. Έπειτα οι πλημμύρες των ποταμών Αλφειού και Κλαδέου παρέσυραν ό,τι είχε απομείνει από το μεγαλείο του Ιερού.

Η Ολυμπία ξεχάστηκε για πολλά χρόνια. Πολύ αργότερα άρχισαν οι ανασκαφές οι οποίες συνεχίζονται μέχρι σήμερα.

('Ερευνα: Κατσίκα Πηνελόπη, Καραχάλιου Γιώτα, Μπαρμποπούλου Μαρία, Χρυσανθακοπούλου Αναστασία)

Το Γυμνάσιο

Στην αρχαία Ελλάδα έτσι ονομαζόταν ο τόπος όπου νέοι και ενήλικοι επιδίδονταν γυμνοί σε φυσικές ασκήσεις. Το γυμνάσιο δημιούργημα καθαρά ελληνικό ήταν αρχικά το μέρος όπου η νεολαία γυμναζόταν για τους πανελλήνιους αγώνες και με την ανάπτυξη των "πόλεων" έγινε τόπος συγκέντρωσης και συζήτησης και όχι μόνο αθλητικών ασκήσεων. Δημόσιο ίδρυμα, ανοικτό σε όλους, το γυμνάσιο ήταν κάτω από την επίβλεψη ενός γυμνασιάρχου. Εδώ γίνονταν γιορτές και θεατρικές παραστάσεις, συμπόσια και ομιλίες. Πολλές φορές κηδεύονταν διαπρεπείς πολίτες.

Το γυμνάσιο το έπνιξε ο ποταμός Κλαδέος. Τώρα έχει βρεθεί ένα μέρος του, το άλλο δεν έχει ανακαλυφθεί ακόμα. Το Γυμνάσιο είναι περίπου μέχρι την καντίνα στο πάρκινγκ έξω από τον αρχαιολογικό χώρο και λίγο πιο πέρα. Ήταν ένα ορθογώνιο κτίριο που περικλειόταν από 4 στοές δωρικού ρυθμού, που δημιουργούσαν μια εσωτερική αυλή "το πεδίο του Άρεως". Το κτίριο ήταν κτισμένο από πωρόλιθο. Σ' αυτό προπονούνταν οι αθλητές του ακοντίου, του δίσκου και του δρόμου. Η ανατολική στοά, η "ξυστός", στέγαζε ένα στίβο μήκους που ήταν ακριβώς όσο το στάδιο. Εδώ οι δρομείς ασκούνταν στο τρέξιμο, κυρίως οταν οι καιρικές συνθήκες δεν ήταν καλές. Στην εσωτερική αυλή του Γυμνασίου υπήρχαν αγάλματα Ολυμπιονικών.

(Έρευνα: Κωστοπούλου Γιώτα)

Η Παλαίστρα

Η Παλαίστρα βρίσκεται μετά το Γυμνάσιο, προς τα νότια και χτίστηκε κατά τον 3ο π.Χ. αιώνα. Ήταν τετράγωνο οικοδόμημα με πλευρά 66 μ. περίπου και είχε κύρια είσοδο στην βορειοδυτική γωνία. Οι εξωτερικοί τοίχοι ήταν λιθόκτιστοι στο κάτω μέρος και πλινθόκτιστοι στο πάνω μέρος. Στο εσωτερικό είχε τετράγωνη ασκέπαστη αυλή, που χρησίμευε για τις προγυμνάσεις των αθλητών της πάλης, της πυγμής και του παγκρατίου. Στην βόρεια πλευρά της αυλής σώζεται χώρος διαστάσεων 24,20x5,44 μ. στρωμένος με ραβδωτές επίπεδες κεραμίδες που είναι άγνωστο το ακριβώς σε τι χρησίμευε.

Η αυλή περιβαλλόταν από κίονες δωρικού ρυθμού. Ανάμεσα στοςυ κίονες αυτούς και στους εσωτερικούς τοίχους σχηματίζονταν στοές, όπου γίνονταν οι προγυμνάσεις σε περίοδο καύσωνα ή βροχής. Μετά τις στοές προς τους εξωτερικούς τοίχους, υπήρχαν διάφορα δωμάτια όπως το Ελαιοθέσιο, όπου οι αθλητές αλείφονταν με λάδη, το Κονιστήριο, όπου σκονίζονταν με σκόνη ή με άμμο, το Εφηβείο, όπου διδάσκονταν από τοςυ γυμναστές τους κ.ά. Οι κίονες των δωματίων ήταν ιωνικού ρυθμού. Στη βορειοανατολική γωνία υπάρχει δεξαμενή βάθους 1,40 μ. που χρησίμευε για το ψυχρό λουτρό.

Στα 1955-1956 έγινε από το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο μερική αναστήλωση της παλαίστρας. Ολική αναστήλωση είναι αδύνατη γιατί πολλοί κίονες έχουν εντελώς καταστραφεί.

(Έρευνα: Γεωργιοπούλου Χρυσάνθη, Σικοτακοπούλου Εύη)

Τα Λουτρά

Στα δυτικά της Βυζαντινής Εκκλησίας και του Ηρώου βρίσκεται μια σειρά από ερείπια, που ανήκουν στις Θέρμες, είναι της Ρωμαϊκής εποχής και έχουν αξιόλογα ψηφιδωτά. Άλλες επίσης είναι της κλασσικής εποχής (5ος και 6ος αιώνας π.Χ.) Στα δυτικά (προς τον ποταμό Κλαδέο) υπήρχς ανοιχτό κολυμβητήριο (πισίνα) του 5ου αι. π.Χ. με διαστάσεις 24x26 μ. που καταστράφηκε κατά τον 1ο αι. π.Χ. για να κατασκευαστούν θέρμες.

Στα λουτρά οι αθλητές καθάριζαν το σώμα τους από το λάδι και τη σκόνη με τη στεγγλίδα και με το ζεστό μπάνιο ξεκουράζονταν από την καταπόνηση της άσκησης. Στην Ολυμπία οι λουτρικές εγκαταστάσεις βρίσκονται κοντά στον Κλαδέο ποταμό. Το πρώτο τους τμήμα τοποθετείται στον 5ο αι. π.Χ. Ανακαινίστηκαν γύρω στο 300 π.Χ. Τότε θεωρείται ότι μετατράπηκαν σε θερμά λουτρά. Εκτός από τις θέρμες αυτές, ερείπια άλλων συγκροτημάων με θέρμες της ρωμαϊκής εποχής βρίσκονται στα δυτικά του Βουλευτηρίου και στα βόρεια του Πρυτανείου.

(Έρευνα: Δημητρακοπούλου Χριστίνα)

Σημεία του αρχαιολογικού χώρου ανάμεσα στο εργαστήριο του Φειδία - χριστιανική εκκλησία, και τον ναό του Δία.

Το Εργαστήριο του Φειδία

Έξω από την Άλτη υπάρχει ένα οικοδόμημα που το λένε εργαστήριο του Φειδία. Σ' αυτό ο Φειδίας δούλευε ένα ένα τα κομμάτια του αγάλματος του Δία. Το εργαστήριο του Φειδία πιστευόταν και πριν από τις γερμανικές ανασκαφές πως ήταν στη θέση της ερειπωμένης χριστιανικής εκκλησίας η οποία είχε καθαριστεί ήδη το 1829 από τα μέλη της γαλλικής αποστολής. Αν κιαι πολλοι αμφισβήτητσαν την αξιοπιστία της πληροφορίας, τελικά οι έρευνες βεβαίωσαν με τον λαμπρότερο τρόπο την ακρίβειά της. Οι ανασκαφές του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου στη θέση του εργαστηρίου έδωσαν τα χειροπιαστά τεκμήρια της δουλειάς του Φειδία: πολλές πήλινες μήτρες (καλούπια) που χρησίμεψαν για να δώσουν το σχήμα στις πτυχές του χρυσού ιματίου του Δία. Εργαλεία της λειτουργικής επεξεργασίας του χρυσού και του ελεφαντοστού καθώς και υπολείμματα ελεφαντοστέινων κομματιών συμπληρώνουν το μοναδικό εύρημα του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Δία. Παρόλο που χάσαμε το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία που μεταφέρθηκε στα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα στην Κωνσταντινούπολη, όπου και κάηκε αργότερα, η τύχη μας χάρισε τις μήτρες αυτές που μας επιτρέπουν να σχηματίσουμε μια εικόνα του τρόπου με τον οποίο είχε δουλευτεί και ίσως μας επιτρέψουν να αναπαραστήσουμε κάποιο τμήμα του.

Αλλά εκτός από αυτά η ανασκαφή του εργαστηρίου φύλαγε μια απίστευτη έκπληξη για τους αρχαιολόγους χαρίζοντάς μας ένα από τα πιο συγκινητικά ευρήματα που μπορεί να φανταστεί ο άνθρωπος. Ανάμεσα στα πολλά όστρακα (κομμάτια αγγείων) που βρέθηκαν εκεί, υπήρχαν μερικά που ανήκαν σε μια μικρή, απλή οινοχόη. Όταν καθαρίστηκαν και συγκολλήθηκαν, διάβασαν οι αρχαιολόγοι στην εξωτερική επιφάνεια του πυθμένα της μια επιγραφή, που ήταν χαραγμένη πάνω στον πηλό με ωραία γράμματα και αποτελούνταν από δυο μονάχα λέξεις: ΦΕΙΔΙΟΥ ΕΙΜΙ (είμαι του Φειδία). Κρατούσαμε πια στα χέρια μας, ύστερα από 2.400 χρόνια, το ίδιο το ποτήρι που ο μυθικός σχεδόν καλλιτέχνης είχε στο εργαστήριό του για να δροσίζει τα χείλη του όταν η ζέστη της Ολυμπίας και της δουλειάς του στέγνωναν το στόμα.

(Έρευνα: Κάββουρα Αλίκη, Ματζαβίνου Ελένη)

Το Λεωνιδαίο

Προς τα νότια, βρίσκεται ο ξενώνας του Ιερού, το Λεωνιδαίο. Χτίστηκε και αφιερώθηκε στο Δία, με δαπάνες κάποιου πλούσιου από τη Νάξο, του Λεωνίδα, που πήρε και το όνομά του.

Το Λεωνιδαίο ήταν ένα μεγάλο κτίριο διόροφο. Περιβαλλόταν εξωτερικά από στοά 138 κιόνων ιωνικού ρυθμού. Στο εσωτερικό του υπήρχε αυλή που περιβαλλόταν από 44 κίονες δωρικού ρυθμού. Στην αυλή κατασκευάστηκε τεχνητή λίμνη με νησίδα και κήπο. Ανάμεσα στη στοά της αυλής και στην εξωτερική στοά υπήρχαν δωμάτια που χρησίμευαν ως κατάλυμα των επίσημων ξένων που ερχόταν για χάρη των Ολυμπιακών Αγώνων. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή χτίστηκαν άλλοι δύο ξενώνες με πολλά δωμάτια και αξιόλογα ψηφιδωτά.

(Έρευνα: Μπλάτσιού Ηλιάδα)

Ο Ναός του Δία

Το μεγαλοπρεπέστερο οικοδόμημα μέσα στην Άλτι, ήταν ο ναός του Δία. Χτίστηκε από τους κατοίκους της Ηλείας από το 460 έως το 457 π.Χ., από τα λάφυρα που πήραν νικώντας την Πίσσα, ή την Τριφυλία. Αρχιτέκτονάς του ήταν ο Λίβωνας, από την Ηλεία(πιστεύεται ότι χτίστηκε από τον Ηρακλή). Βρισκόταν, όπως μαρτυρούν τα ερείπιά του και όπως περιγράφει ο Παυσανίας, στη νοτιοδυτική πλευρά του ιερού άλσους.
Ήταν δωρικού ρυθμού. Είχε 64,12 μ. μήκος και 27,60 μ. πλάτος. Στην πλευρά του μήκους υπήρχαν 13 κολώνες και του πλάτους 6. Ήταν πελώριες με 20 ραβδώσεις η κάθε μία και είχαν κατασκευαστεί από πορώδη σκληρή πέτρα, που αφθονούσε στην Ηλεία, επιχρισμένες με μάρμαρο. Το ύψος του ναού έφθανε τα 16 μ..
Τα αετώματα και οι μετόπες του ήταν φτιαγμένα από καθαρό μάρμαρο. Στο ανατολικό αέτωμα μπορούσε κανείς να θαυμάσει την περίφημη σκηνή της προετοιμασίας της αρματοδρομίας, ανάμεσα στον Οινόμαο και τον Πέλοπα. Το δυτικό αέτωμα παρίστανε τη μάχη των Λαπιθών και των Κενταύρων, στην οποία είχε πάρει μέρος και ο Θησέας. Οι μετόπες του ναού ήταν στολισμένες με παραστάσεις από τους άθλους του Ηρακλή.
Ο ναός του Δία και της Ήρας, όπως και οι περισσότεροι ναοί στην αρχαία Ελλάδα, ήταν περίπτερος, δηλαδή είχε γύρω γύρω κολώνες και στη μέση βρισκόταν ο κυρίως ναός. Στον κύριο ναό του Δία, στην Ολυμπία, υπήρχαν τρία μέρη. Μετά την είσοδο, που βρισκόταν στην ανατολική πλευρά, υπήρχε ο πρόναος. Στο δυτικό μέρος υπήρχε ο οπισθόδομος και στη μέση ήταν ο σηκός, ή το άδυτο όπως διαφορετικά λεγόταν.
Στον πρόναο υπήρχαν πολλά αγάλματα αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν εκείνο που παρίστανε τον Ίφιτο, τον θεμελιωτή των Ολυμπιακών αγώνων, καθώς τον στεφάνωνε με στεφάνι αγριελιάς μια γυναίκα. Ένα άλλο σύμπλεγμα ήταν και τα άλογα της Κυνίσκας η οποία ήταν κόρη του βασιλιά της Σπάρτης Αρχίδαμου και αδελφή του Αγησίλαου, σε φυσικό μέγεθος. Τα άλογα αυτά είχαν κερδίσει μια Ολυμπιακή νίκη στο αγώνισμα της αρματοδρομίας. Στον οπισθόδομο, που όπως είπαμε βρισκόταν στο δυτικό μέρος του κυρίως ναού, υπήρχε ένας μακρύς πέτρινος πάγκος. Στο μέρος εκείνο γίνονταν διάφορες διαλέξεις από ρήτορες και φιλοσόφους. Εκεί ο ρήτορας Λυσίας, που έμενε στην Αθήνα μα καταγόταν από τις Συρακούσες της Σικελίας, εκφώνησε τον περίφημο «Ολυμπιακό λόγο» του. Στον οπισθόδομο του ναού του Δία διάβασε και ο Ηρόδοτος, νέος ακόμα, ένα μέρος από την ιστορία του.

Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Δία
Αλλά, η μεγάλη έκπληξη της Ολυμπίας βρισκόταν στο σηκό του ναού. Στη μέση του χώρου του σηκού, που δεξιά και αριστερά του υπήρχαν δύο σειρές από εφτά κολώνες, βρισκόταν ένα υπερυψωμένο βάθρο. Πάνω στο βάθρο είχε στηθεί ένας θρόνος φτιαγμένος από χρυσάφι και ελεφαντοστού. Και πάνω στο θρόνο ήταν στημένος ένας πελώριος Δίας . Ήταν φτιαγμένος από ατόφιο χρυσάφι. Χρυσός ήταν και ο μανδύας του, τα πέδιλά του, το άγαλμα της Νίκης και το σκήπτρο με τον αετό. Τα ακάλυπτα μέρη του σώματός του και του προσώπου του ήταν από ολοκάθαρο ελεφαντοστού. Ήταν φτιαγμένος από ατόφιο χρυσάφι. Χρυσός ήταν και ο μανδύας του, τα πέδιλά του, το άγαλμα της Νίκης και το σκήπτρο με τον αετό. Τα ακάλυπτα μέρη του σώματός του και του προσώπου του ήταν από
ολοκάθαρο ελεφαντοστούν.
Ο Φειδίας έμεινε για αρκετά λεπτά, στο τέλος φώναξε με θαυμασμό "Φειδία, ή ο Δίας κατέβηκε από τον Όλυμπο και σου έδειξε το θεϊκό του πρόσωπο, ή εσύ ανέβηκες στον Όλυμπο και τον είδες!".
Ο Φειδίας, που οι αρχές της Ηλείας τον είχαν καλέσει στην Ολυμπία να φτιάξει το άγαλμα του Δία, είχε φέρει μαζί του δυο βοηθούς και συνεργάτες του, τον Πάναινο και τον Κωλώτη. Το εργαστήριό του βρισκόταν λίγο πιο έξω από
τον περίβολο του Άλσους, προς την δυτική πλευρά και η αρχαιολογική σκαπάνη κατάφερε να το εντοπίσει. Βρέθηκε μάλιστα και ένα κύπελλο που πάνω του έγραφε "ανήκω στο Φειδία". Στη βάση του αγάλματος του Δία υπήρχε η
επιγραφή " Μ' έφτιαξε ο Φειδίας, γιος του Χαρμίδη, Αθηναίος". Οι αναλογίες του αγάλματος ήταν εφτά φορές μεγαλύτερες από έναν κανονικό άνθρωπο και το μέγεθός του προκαλούσε το δέος, έτσι όπως έπρεπε να γίνεται από τον πατέρα των θεών.
Το άγαλμα, όπως υπολογίζεται, θα πρέπει να φτιάχτηκε κατά την περίοδο της 83ης Ολυμπιάδας, δηλαδή ανάμεσα στο 448 και το 445 π.Χ. Έμεινε στημένο στο βάθρο του εννέα αιώνες. Ο Παυσανίας, που επισκέφθηκε την Ολυμπία γύρω στο 160 μ.Χ., το βρήκε στη θέση του και σ' αυτόν ανήκει η περιγραφή του. Ως το 380 μ.Χ., σύμφωνα με μαρτυρίες των ιστορικών, βρισκόταν στην Ολυμπία. Αργότερα, κάποιος από του αυτοκράτορες του Βυζαντίου το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.

(Έρευνα: Γεωργιάδης Χρήστος, Βανιώτης Απόστολος)

Σημεία του αρχαιολογικού χώρου και ανασκαφές γύρω από τον Ναό του Δία.

Στοά της Ηχούς

Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά της Άλτης και χτίστηκε λίγο μετά το 350 π.Χ. Είχε μήκος 98 μ. και πλάτος 12,5 μ. Εξωτερικά υπήρχαν 44 κίονες δωρικού ρυθμού, ενώ εσωτερικά υπήρχε κιονοστοιχία ιωνικού ρυθμού. Ονομάστηκε Στοά της Ηχούς επειδή είχε ιδιαίτερη ηχητική. Συγκεκριμένα, ο ήχος επαναλαμβανόταν 7 φορές. Παλαιότερα ονομαζόταν Ποικίλη Στοά, επειδή υπήρχαν διάφορες επιγραφές και έργα διάσημων ζωγράφων στο εσωτερικό της. Μροστά στη Στοά, κοντά στην Κρυπτή ο χώρος ήταν ακάλυπτος. Από κει μπορούσε κανείς να θαυμάσει την υπέροχη θέα της Άλτεως. Σε εκείνο το σημείο διεξάγονταν οι αγώνες των κηρύκων και των σαλπιγκτών και στην εποχή του Νέρωνα, τελούνταν εκεί τα καλλιτεχνικά αγωνίσματα, που είχε καθιερώσει ο ίδιος.

Μπροστά στη στοά υπήρχε επίσης το μνημείο του Πτολεμαίου Φιλαδέλφου και της συζύγου του Αρσινόης. Τα αγάλματά τους ήταν επίχρυσα και είχαν στηθεί σε κίονες ιωνικού ρυθμού, που είχαν ύψος 10 μ. Σήμερα σώζονται μόνο μερικοί σπόνδυλοι απ' αυτούς τους επιβλητικούς κίονες.

(Έρευνα: Σαρακιώτη Μαρίνα)

Οι Ζάννες

(Έρευνα: Βαρότσου Σοφία)

Η Κρυπτή

Η Κρυπτή αποτελούσε την επίσημη είσοδο του Σταδίου.
Βρίσκεται δίπλα στη Στοά της Ηχούς. Ήταν θολωτή και κατασκευάστηκε κατά τον 1ο αι.π.Χ. Ονομάστηκε Κρυπτή από μία αψίδα, με την οποία σκεπάστηκε στα Ελληνιστικά χρόνια. Ένα τμήμα αυτής της αψίδας είναι αναστυλωμένο. Μπροστά από την Κρυπτή υπήρχε ένα πρόπυλο με κίονες κορινθιακού ρυθμού.

(Έρευνα: Κυριακοπούλου Αθανασία)

Το Στάδιο

Μετά την Κρυπτή προς τα ανατολικά, βρίσκεται το Στάδιο. Ο στίβος όπου τελούνταν οι γυμνικοί αγώνες έχει μήκος 192,25 μ. δηλαδή 600 αρχαία πόδια και πλάτος 30 μ. περίπου. Κατά την παράδοση το μήκος του Σταδίου το όρισε ο Ηρακλής μετρώντας το με τα πόδια του.

Η αφετηρία ήταν από τ' ανατολικά, όπου βρέθηκε σειρά με αυλακωτές πλάκες. Από κει μπορούσαν να ξεκινήσουν ταυτόχρονια 20 δρομείς. Στη δυτική πλευρά βρέθηκε άλλη σειρά με αυλακωτές πλάκες. Εκεί ήταν το τέρμα. Για το δίαυλο όμως και το δόλιχο ήταν μαζί τέρμα και αφετηρία.

Γύρω-γύρω στο στίβο του Σταδίου βρέθηκε σε καλή κατάσταση πέτρινος ανοιχτός αγωγός με μικε΄ς λεκάνες κατά αραιά διαστήματα, απ' όπου οι θεατές έπιναν νερό παρακολουθώντας κάτω από καυτερό ήλιο τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το υδρευτικό αυτό σύστημα κατασκευάστηκε σε συνδυασμό με το υδραγωγείο του Ηρώδη του Αττικού. Είναι αξιοσημείωτο ότι παλαιότερα οι θεατές των Ολυμπιακών Αγώνων υπέφεραν από έλλειψη νερού, με συνέπεια να πεθαίνουν πολλοί από ηλίαση. Αυτήν την τύχη είχε στην Ολυμπία ένας από τους εφτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, ο Θαλής ο Μιλήσιος.

Από τα πρανή του Σταδίου που δεν είχαν κερκίδες, μπορούσαν να παρακολουθούν τους αγώνες 30-35 χιλιάδες θεατές. Στο νότιο πρανές και κοντά στο τέρμα του Σταδίου υπήρχε εξέδρα όπου κάθονταν οι Ελλανοδίκες και οι επίσημοι. Απέναντι από την εξέδρα αυτή, στο βόρειο πρανές, βρέθηκε ο λίθινος βωμός της θεάς Δήμητρας Χαμύνης. Εκεί κάθονταν η ιέρεια της θεάς και παρακολουθούσε -μόνη απ' όλες τις γυναίκες- τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Το Στάδιο όπως το βλέπει κανείς σήμερα, είναι του 4ου αι. π.Χ. με τις προσθήκες που έγιναν κατά καιρούς μέχρι τη Ρωμαϊκή εποχή.

(Έρευνα: Πετρουλοπούλου Κατερίνα)

Ο ναός της Ήρας

Ο ναός της Ήρας, το Ηραίο, είναι από τους αρχαιότερους ναούς της Ελλάδας. Χτίστηκε στα 600 π.Χ. περίπου, ήταν δωρικού ρυθμού, περίπτερος με κίονες 6x16. Τα επάνω μέρη των τοίχων του ήταν πλίνθινα ενώ τα κάτω από κογχυλιάτη λίθο. Οι κίονες ήταν αρχικά ξύλινοι και αργότερα αντικαταστάθηκαν από κογχυλιάτη λίθο. Όλοι οι κίονες ήταν δωρικού ρυθμού, διαφέρουν όμως στα κιονόκρανα, στις ραβδώσεις και στις αναλογίες τους.

Στα ανατολικά του ναού είναι ο πρόδομος (μπροστά δύο κίονες), και ακολουθεί ο σηκός. Δεξιά, καθώς μπαίνουμε στον σηκό είχε στηθεί ο Ερμής του Πραξιτέλη και στο βάθος το άγαλμα της Ήρας . Μετά τον σηκό είναι ο οπισθόδομος όπου φυλάσσονταν ιερά και πολύτιμα σκεύη. Στα ανατολικά του ναού σώζεται ο βωμός της Ήρας, όπου γίνεται σήμερα η αφή της φλόγας.

(Έρευνα: Αντωνοπούλου Έφη)

Το Φιλιππείο

Μέσα στην Άλτη βρίσκεται ένα τετράγωνο στρογγυλό οικοδόμημα ονομαζόμενο Φιλιππείο. Στην κορυφή του υπάρχει μια χάλκινη παπαρούνα ως σύνδεσμος των δοκαριών. Είναι χτισμένο με τούβλα ψημένα και περιβάλλεται από κίονες. Το έχτισε ο Φίλιππος ο Β' βασιλιάς της Μακεδονίας μετά από τη μάχη στη Χαιρώνεια και συμπλήρωσε την οικοδόμησή του ο Αλέξανδρος.

Ο σηκός είναι χτισμένος με πωρόλιθους, οι οποίοι εσωτερικά έφεραν επίχρυσμα κοκκινωπό με χρωματισμένους λευκούς αρμούς, ώστε να παρέχεται η εντύπωση οικοδομής με οπτόπλινθους. Γύρω στο σηκό εσωτερικά υπήρχαν 12 ημικίονες κορινθιακού ρυθμού. Σε απόσταση 1,5 μ. περίπου από το σηκό ήταν στημένες οι πέντε χρυσελεφάντινες πλαστικές εικόνες του Παυχάρη από τις οποίες ο Παυσανίας λέει πως βρίσκονται εκεί τρεις.

(Έρευνα: Βασιλοπούλου Βασιλική)

 

πίσω στην αρχή της σελίδας

Το φυσικό περιβάλλον

πίσω στην αρχή της σελίδας

Πολιτιστικά δρώμενα

Κατά την διάρκεια της έρευνάς μας και στα πλαίσια των προγραμμάτων Αγωγής Υγείας και Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, καταγράψαμε φωτογραφικά κάποιες από τις εκδηλώσεις που έγιναν στην πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας και που παρακολουθήσαμε.

Αγρυπνία κατά του πολέμου στο Ιράκ

Την Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2003, έγινε στο κέντρο της Αρχαίας Ολυμπίας αγρυπνία στην διάρκεια της οποίας διαβάστηκε κείμενο του κ. Μύλερ, τηρήθηκε ενός λεπτού σιγή και στην συνέχεια ακούστηκε το τραγούδι Imagine του John Lennon.

πίσω στην αρχή της σελίδας

Παρουσίαση προγράμματος Ολυμπιακής Παιδείας των 3 Διαπολιτισμικών Γυμνασίων Αθήνας.

Την Δευτέρα 31 Μαρτίου 2003, και στο χώρο της πλατείας μπροστά από το Δημαρχείο, τα τρία διαπολιτισμικά γυμνάσια Αθηνών παρουσιάσαν το πρόγραμμα Ολυμπιακής Παιδείας που διεξάγουν στα σχολεία τους. Η εκδήλωση περιλάμβανε χορούς από την Ελλάδα και άλλες χώρες του κόσμου, ενώ ακολούθησε αναπαράσταση αθλημάτων, αφής φλόγας και λαμπαδηδρομία στην πόλη της Αρχαίας Ολυμπίας.

πίσω στην αρχή της σελίδας